Johan Wambacq

verzamelt werk

info@johanwambacq.be

Johan Wambacq (Anderlecht, 1950) was werkzaam bij de Beursschouwburg (1974-1990) en het Kaaitheater (1993-2015), beide in Brussel. Tussendoor kort in reclame en uitgeverij. Is uitgever van het theatertijdschrift Etcetera (1983-).

Debuteerde als dichter in Het Liegend Konijn (2004). Gedichten verschenen in De Volksverheffing, Poëziekrant en De Brakke Hond. Werd genomineerd in de Poëziewedstrijd Oostende (2007-2008 – tweede prijs – en 2013-2014), de Poëzieprijs Melopee (Laarne, 2010) en de Turing Gedichtenwedstrijd 2015.

Publiceerde in 2009 Het paleis op de heide, een literaire documentaire over architect Maxime Brunfaut en diens sanatorium van Tombeek, een icoon van het modernisme in België. Rond het boek werd de tv-documentaire Publiek geheim – het sanatorium van Tombeek gemaakt (Canvas 2012).

Publiceerde in 2015 de bundel Seks, mystiek & urbanisatie, de gecondenseerde neerslag van ruim dertig jaar dichten.

Heeft nog een flink pak gedichten in petto, die hij mondjesmaat het licht laat zien. Op deze site kan u de vorderingen volgen.

Pentimenti

Pentimenti zijn de aanzetten op een schilderij die bij de definitieve voorstelling overschilderd werden. Deze bundeling bevat aanzetten en fragmenten. Ook enkele afgewerkte gedichten die hun plaats niet vonden in een eerdere verzameling. Een bundel als een weeshuis.
Nog niet in druk verschenen.

*

Een virtuoos op het klavier

maar zonder handen is die man ook niets

 

*

Het duurt jaren voor

een voetstap uit de bodem

van Antarctica is weggewist

 

*

De schepping, weet ik uit goede bron, ging heel anders

dan in dat zogenaamde boek van U beschreven staat

 

*

Heeft stilte dialecten?

 

*

Ik wil zwijgen in een zin

die helemaal conform de syntaxis

en zonder morren plaatsneemt

in het gedicht

 

*

Meisjes in mei,

het mysterie van hun glanzende kuiten,

de golvende mystiek van hun borsten,

het zingen van hun blote armen

 

*

Door de straten danst mijn lief,

haar haar hangt los,

zij danst in jamben,

warme tranen, malse regen,

zij licht op als een guirlande

 

*

Uw handen liggen quasi argeloos

gekruist boven uw kruis,

floersen op uw altaar

 

*

Vorm volgt functie, zei Louis Sullivan.

Hij overzag de consequenties van zijn stelling.

De Belle Epoque moest met de billen bloot,

weg met de leugens van het ornament,

de wansmaak van de eigendunk

 

*

Op de Kleine Ring rond Brussel werd

vanmorgen, even na halfacht, een man

getroffen door een coup de foudre.

 

De hulpdiensten kwamen ter plekke

met liefdesliederen en een fijn orkest.

Er ontstond een lange kijkfile.

 

Kort na de middag kon het leven

zijn buitengewone gang hernemen