Coupletten
Sinds 2016 verblijdt Wambacq de wereld met zijn Coupletten. Voor deze ‘dichtbrieven’ graait hij in zijn geheime archieven: elke maand één gedicht en een paar pentimenti (zie ook de gelijknamige rubriek op deze site), telkens op smaak gebracht met een citaat van een auteur die soms zelfs overleden is.
U kan inschrijven op de Coupletten via een mailtje aan johan.wambacq@skynet.be
nr. 1, feb 2016
citaat
‘Van roeping visionair, van nature scheel’
uit: ‘Dichtertje’, in: Seks, mystiek & urbanisatie
gedicht
De woorden
De woorden zijn de mensen
zat, ze hebben schoon genoeg
van ijle krompraat uit
geparfumeerde bekken,
ze vertrekken, laten alle boeken
leeg en alle schermen stom,
ze gaan met stille trom
en zonder nabericht.
De woordeloze mensensoort
verdwijnt finaal uit het gezicht,
de tijd gaat ongeteld zijn gang
elke ochtend gloort en glanst
in onbeschreven lust, de woorden
zijn niet langer bang
pentimenti
*
Ik had een mooie zin om te beginnen
maar ik ben hem vergeten
*
De zwarte doos bevat
een collectie oude grappen
*
De ijveraar in mij sleept rijmen aan,
het wereldrepertoire blijft onaangedaan
nr. 50, maart 2020
citaat
‘Ik had dit alles liever in muziek gezet!
Alles wat mijn vingers streelden
en alles wat mijn handen mochten dragen’
Pierre Kemp, ‘Verloren componist’, De verfdoos aarde en zon, Heideland, Hasselt 1979
gedicht
Op 17 februari 2007 kwam hij helemaal
alleen de Kaaitheaterstudio’s binnen-
gewandeld, hij had niet gereserveerd,
niemand wist van waar hij kwam
noch hoe hij hier was aanbeland
onder zijn achttiende-eeuwse pruik,
hij zat achter in de zaal en keek hoe
op de scène twee middelbare mannen
een voorstelling speelden, The Speaking
Dance geheten, er werd gezongen af en toe
begeleid met handgeklap of een riedel
op een mondmuziek, toen weerklonk
O Haupt voll Blut und Wunden
een motief dat hij ooit geschreven had,
de muziek klonk luid genoeg om een
grote kerk te vullen maar hij zag
nergens een orkest, het kwam uit de
nok van de kleine zaal en niemand leek
verbaasd, de muziek klonk anders
dan hij ooit had kunnen bedenken, hij
dacht terug aan een Zweeds dichter
die ooit de wereld had beschreven
en hoe stil die was geweest voor hij, Bach,
er was met zijn muziek. De wereld, dacht hij.
Hij sloot zijn ogen en keek
(2007)
The Speaking Dance is een voorstelling van de Engelse choreograaf Jonathan Burrows en de Italiaanse componist Matteo Fargion. Ze was op 13 en 17 februari 2007 te zien in de Kaaistudio’s in Brussel.
De stilte van de wereld voor Bach is een gedicht (en een dichtbundel) van de Zweedse dichter Lars Gustafsson, vertaald door J. Bernlef, uitg. De Bezige Bij, Amsterdam 1988.
pentimenti
19.4.07, 19:35, op de radio een pianosonate
van Cherubini, buiten zijn vogels hartstochtelijk
in gesprek en nog verder het gezoem van de A12,
een van die zeldzame momenten dat alles
samenvalt in perfecte betekenisloosheid
(2007)