Johan Wambacq

verzamelt werk

johan.wambacq@skynet.be

Johan Wambacq (Anderlecht, 1950) was werkzaam bij de Beursschouwburg (1974-1990) en het Kaaitheater (1993-2015), beide in Brussel. Tussendoor kort in reclame en uitgeverij. Hij is medeoprichter en was uitgever (1983-2018) van het theatertijdschrift Etcetera. Hij was initiatiefnemer van uitgeverij Fluxenberg (2020–2024).

Debuteerde als dichter in Het Liegend Konijn (2004). Gedichten verschenen in De Volksverheffing, Poëziekrant en De Brakke Hond en in de Baudelaire-, Rilke-, Poe-, Horatius- en Verlaine-bundels van de Stichting Spleen (Amsterdam).

Publiceerde in 2009 Het paleis op de heide, een literaire documentaire over architect Maxime Brunfaut en diens sanatorium van Tombeek, een icoon van het modernisme in België. Rond het boek werd de tv-documentaire Publiek geheim – het sanatorium van Tombeek gemaakt (Canvas 2012).

In het najaar van 2021 verscheen Kats! Of hoe in de vroege negentiende eeuw een Brusselse theatermaker aan de wieg van het socialisme stond, een literaire documentaire over Jacob Kats (1804-1886), activist, schrijver en theatermaker.

Publiceerde in 2015 de bundel Seks, mystiek & urbanisatie, de gecondenseerde neerslag van ruim dertig jaar dichten. In september 2020 verscheen Waar is mijn hoed?, als eerste titel van Fluxenberg, een uitgeefplatform voor poëzie en andere kunsten.

Heeft nog een flink pak gedichten in petto, die hij mondjesmaat het licht laat zien, o.a. in zijn maandelijkse Coupletten. Wil u de Coupletten in uw mailbox? Zend een mailtje aan johan.wambacq@skynet.be

 

*****

Simpel
‘Langer dan dertig jaar geleden vond hij na een eerste abdijbier al de moed om op de tafel te gaan staan met pasgeschreven verzen. Niemand die hem van die tafel trok, al was dàt de teneur des tijds. Met woorden die we kenden zei hij simpel wat we nog niet wisten.’
Josse De Pauw, 2015

 

Coupletten

Sinds 2016 verblijdt Wambacq de wereld met zijn Coupletten. Voor deze ‘dichtbrieven’ graait hij in zijn geheime archieven: elke maand één gedicht en een paar pentimenti (zie ook de gelijknamige rubriek op deze site), telkens op smaak gebracht met een citaat van een auteur die soms zelfs overleden is.

U kan inschrijven op de Coupletten via een mailtje aan johan.wambacq@skynet.be

nr. 1,  feb 2016

citaat

‘Van roeping visionair, van nature scheel’
uit: ‘Dichtertje’, in: Seks, mystiek & urbanisatie

 

gedicht

De woorden

De woorden zijn de mensen
zat, ze hebben schoon genoeg 
van ijle krompraat uit 
geparfumeerde bekken,

ze vertrekken, laten alle boeken 
leeg en alle schermen stom,
ze gaan met stille trom
en zonder nabericht.

De woordeloze mensensoort
verdwijnt finaal uit het gezicht,
de tijd gaat ongeteld zijn gang

elke ochtend gloort en glanst
in onbeschreven lust, de woorden
zijn niet langer bang

 

pentimenti

*

Ik had een mooie zin om te beginnen
maar ik ben hem vergeten

*

De zwarte doos bevat
een collectie oude grappen 

*

De ijveraar in mij sleept rijmen aan,
het wereldrepertoire blijft onaangedaan

 

nr. 50,  maart 2020

citaat

‘Ik had dit alles liever in muziek gezet!
Alles wat mijn vingers streelden
en alles wat mijn handen mochten dragen’
Pierre Kemp, ‘Verloren componist’, De verfdoos aarde en zon, Heideland, Hasselt 1979


gedicht

Op 17 februari 2007 kwam hij helemaal
alleen de Kaaitheaterstudio’s binnen-
gewandeld, hij had niet gereserveerd,

niemand wist van waar hij kwam
noch hoe hij hier was aanbeland
onder zijn achttiende-eeuwse pruik,

hij zat achter in de zaal en keek hoe
op de scène twee middelbare mannen
een voorstelling speelden, The Speaking

Dance geheten, er werd gezongen af en toe
begeleid met handgeklap of een riedel
op een mondmuziek, toen weerklonk

O Haupt voll Blut und Wunden

een motief dat hij ooit geschreven had,
de muziek klonk luid genoeg om een
grote kerk te vullen maar hij zag

nergens een orkest, het kwam uit de
nok van de kleine zaal en niemand leek
verbaasd, de muziek klonk anders

dan hij ooit had kunnen bedenken, hij 
dacht terug aan een Zweeds dichter 
die ooit de wereld had beschreven

en hoe stil die was geweest voor hij, Bach,
er was met zijn muziek. De wereld, dacht hij.
Hij sloot zijn ogen en keek

(2007)

The Speaking Dance is een voorstelling van de Engelse choreograaf Jonathan Burrows en de Italiaanse componist Matteo Fargion. Ze was op 13 en 17 februari 2007 te zien in de Kaaistudio’s in Brussel.

De stilte van de wereld voor Bach is een gedicht (en een dichtbundel) van de Zweedse dichter Lars Gustafsson, vertaald door J. Bernlef, uitg. De Bezige Bij, Amsterdam 1988.

 

pentimenti

19.4.07, 19:35, op de radio een pianosonate
van Cherubini, buiten zijn vogels hartstochtelijk 
in gesprek en nog verder het gezoem van de A12,
een van die zeldzame momenten dat alles
samenvalt in perfecte betekenisloosheid

(2007)