De komiek van het onzegbare
De komiek van het onzegbare bundelt gedichten uit 2015–2017. Dr. Witzgenstein opent de dans. De dichter staat tot aan zijn kuiten in de modder. Hij loopt nu eens verloren, dan weer achter de tijd. Gelukkig is er de fonkel in haar ogen. Ja, geeft God toe, Eva is het mooiste van zijn schepping.
Verschijnt in 2027 bij het Poëziecentrum (www.poeziecentrum.be)
Het onzegbare
Waarover men niet kan zwijgen,
daarover moet men spreken,
vooral als het as sneeuwt
en goden wegen op de eeuwen
der eeuwen. Schrijven mag ook,
nadenken over het mogelijke,
in stilte of polyfoon, bijvoorbeeld
in samenzang met Dr. Witzgenstein,
de komiek van het onzegbare
--
Moge het water
In de zachtste december sinds de metingen
sta ik aan de Kleine Molenbeek waar zij in
de Grote Molenbeek vloeit, ik luister
hoe het water fluistert en bruist,
een kosmisch orgasme in de achtertuin –
En Of Dat Alles Is Wat U Bedenken Kan?
Staat De Wereld Dan Niet In Brand?
De wereld staat altijd in brand, mompel ik,
fuck de pyromanen!
Moge het water
van de Kleine en de Grote Molenbeek
stromen in de eeuwen der eeuwen
--
Wandel mij
Tussen a en b liggen
eindeloos veel wegen en
gedachtestrepen.
Ik loop er verloren,
achteloos, vakman
zonder knepen.
En daar loop jij,
tomeloos in je
gedachten,
je wandelt mij
mateloos, ik kan
amper wachten
--
Laatste gedachten
Vanop het jaagpad zie ik een konijn
de dijk af springen, een choreografie
in zeven sprongen.
Verderop zie ik een dood vogeltje
in ‘t struikgewas, zo schoon,
zijn liedje uitgezongen.
Iemand zegt mij: ‘Het konijn is
slimmer dan de wolf.’ Hij spreekt
in vreemde tongen.
Ik denk aan de fabels die ik ooit
verdrongen heb en of ik in mijn
laatste bokkensprongen