Johan Wambacq

verzamelt werk

johan.wambacq@skynet.be

Johan Wambacq (Anderlecht, 1950) was werkzaam bij de Beursschouwburg (1974-1990) en het Kaaitheater (1993-2015), beide in Brussel. Tussendoor kort in reclame en uitgeverij. Hij is medeoprichter en was uitgever (1983-2018) van het theatertijdschrift Etcetera. Hij was initiatiefnemer van uitgeverij Fluxenberg (2020–2024).

Debuteerde als dichter in Het Liegend Konijn (2004). Gedichten verschenen in De Volksverheffing, Poëziekrant en De Brakke Hond en in de Baudelaire-, Rilke-, Poe-, Horatius- en Verlaine-bundels van de Stichting Spleen (Amsterdam).

Publiceerde in 2009 Het paleis op de heide, een literaire documentaire over architect Maxime Brunfaut en diens sanatorium van Tombeek, een icoon van het modernisme in België. Rond het boek werd de tv-documentaire Publiek geheim – het sanatorium van Tombeek gemaakt (Canvas 2012).

In het najaar van 2021 verscheen Kats! Of hoe in de vroege negentiende eeuw een Brusselse theatermaker aan de wieg van het socialisme stond, een literaire documentaire over Jacob Kats (1804-1886), activist, schrijver en theatermaker.

Publiceerde in 2015 de bundel Seks, mystiek & urbanisatie, de gecondenseerde neerslag van ruim dertig jaar dichten. In september 2020 verscheen Waar is mijn hoed?, als eerste titel van Fluxenberg, een uitgeefplatform voor poëzie en andere kunsten.

Heeft nog een flink pak gedichten in petto, die hij mondjesmaat het licht laat zien, o.a. in zijn maandelijkse Coupletten. Wil u de Coupletten in uw mailbox? Zend een mailtje aan johan.wambacq@skynet.be

 

*****

Simpel
‘Langer dan dertig jaar geleden vond hij na een eerste abdijbier al de moed om op de tafel te gaan staan met pasgeschreven verzen. Niemand die hem van die tafel trok, al was dàt de teneur des tijds. Met woorden die we kenden zei hij simpel wat we nog niet wisten.’
Josse De Pauw, 2015

 

De komiek van het onzegbare

De komiek van het onzegbare bundelt gedichten uit 2015–2017. Dr. Witzgenstein opent de dans. De dichter staat tot aan zijn kuiten in de modder. Hij loopt nu eens verloren, dan weer achter de tijd. Gelukkig is er de fonkel in haar ogen. Ja, geeft God toe, Eva is het mooiste van zijn schepping.

Verschijnt in 2027 bij het Poëziecentrum (www.poeziecentrum.be)

Het onzegbare


Waarover men niet kan zwijgen,
daarover moet men spreken,
vooral als het as sneeuwt

en goden wegen op de eeuwen
der eeuwen. Schrijven mag ook, 
nadenken over het mogelijke,

in stilte of polyfoon, bijvoorbeeld
in samenzang met Dr. Witzgenstein,
de komiek van het onzegbare

--

Moge het water


In de zachtste december sinds de metingen
sta ik aan de Kleine Molenbeek waar zij in
de Grote Molenbeek vloeit, ik luister

hoe het water fluistert en bruist,
een kosmisch orgasme in de achtertuin –
En Of Dat Alles Is Wat U Bedenken Kan?

Staat De Wereld Dan Niet In Brand?
De wereld staat altijd in brand, mompel ik,
fuck de pyromanen!

Moge het water
van de Kleine en de Grote Molenbeek
stromen in de eeuwen der eeuwen

--

Wandel mij


Tussen a en b liggen
eindeloos veel wegen en 
gedachtestrepen.

Ik loop er verloren, 
achteloos, vakman
zonder knepen.

En daar loop jij,
tomeloos in je 
gedachten,

je wandelt mij 
mateloos, ik kan
amper wachten

--

Laatste gedachten


Vanop het jaagpad zie ik een konijn
de dijk af springen, een choreografie
in zeven sprongen.

Verderop zie ik een dood vogeltje 
in ‘t struikgewas, zo schoon,
zijn liedje uitgezongen.

Iemand zegt mij: ‘Het konijn is
slimmer dan de wolf.’ Hij spreekt 
in vreemde tongen.

Ik denk aan de fabels die ik ooit 
verdrongen heb en of ik in mijn
laatste bokkensprongen